Jak zachęcać osoby z zaburzeniami odżywiania się do poszukania pomocy? Powrót do listy porad

Proces zdrowienia z zaburzeń odżywiania wymaga profesjonalnej pomocy. Im szybciej osoba chorująca rozpocznie leczenie, tym większe są jej szanse na wyzdrowienie. Z reguły jednak to rodzice nalegają na rozpoczęcie terapii, a osoba chora w ogóle nie widzi takiej potrzeby. Zachęcanie do podjęcia leczenia to trudne zadanie, ale decydujące o zdrowiu i samopoczuciu w przyszłości.

Prawdopodobnie z każdą chorą osobą rozmowy będą przebiegać nieco inaczej. Warto jednak pamiętać o następujących sprawach:

 

Pierwszy krok do leczenia to duże wyzwanie 

Dla osoby zdrowej koncepcja poszukiwania pomocy, gdy jest się chorym, jest prosta i logiczna. Dla osoby chorej na zaburzenia odżywiania się to duży stres i niepokój. Pamiętaj o jej uczuciach, gdy będziesz zaczynać rozmowę.

 

Nie „kupuj” wymówek

Łatwo jest obiecać, że się podejmie leczenie, gorzej z realizacją tego postanowienia. Odwlekanie wizyty u specjalisty jest typowe – osoba chora nie chce się konfrontować ze swoim problemem lub go nie dostrzega. Oczywiście zaburzenia odżywania się nie mogą być jedynym tematem do rozmowy z osobą chorą, jednak trzeba stale zachęcać do realizacji tej obietnicy.

 

Odpowiedni specjalista

Znalezienie odpowiedniego terapeuty nie jest łatwe, czasami trzeba spotkać się z kilkoma terapeutami i lekarzami, zanim uda się znaleźć osobą, którą zaakceptuje pacjent. Dobrze pamiętać o tym i nie zniechęcać się po pierwszych konsultacjach.

 

A co ze zdrowiem?

Zaburzenia odżywiania powodują wiele różnych problemów ze zdrowiem fizycznym i psychicznym. Zachęcaj więc chorującą osobę do regularnych badań przez pediatrów czy internistów. Czasami łatwiej uwierzyć lekarzowi niż z własnemu rodzicowi!

 

Sojusz ze „zdrową częścią”

Czasami, pomimo trudności z akceptowaniem zdania rodziców, osoby z zaburzeniami odżywiania są ambiwalentne w stosunku do choroby – chcą i jednocześnie nie chcą tkwić w chorobie. Rozmowa na temat problemów, jakie powstają w efekcie chorowania, np. pojawianiu się depresji, lęku, zmęczenia, zaburzeń snu czy utracie znajomych, może być bardziej przekonująca niż sama dyskusja o jedzeniu.

 

A co będzie, jak już będziesz zdrowa?

Co przed chorobą było dla osoby chorej ważne, co lubiła, co ją pasjonowało? Przypominanie o dawnych marzeniach pomoże skupić się na długoterminowych planach, a nie tylko na krótkotrwałych, pozornych zresztą korzyściach z zaburzeń odżywiania się.

 

Równowaga  

Przesada jest zawsze niewskazana. Jeśli będziesz zbyt naciskać, zamęczać kontrolą, to jest bardzo prawdopodobne, że osoba chora zacznie cię unikać albo reagować gniewem i złością przy najmniejszej próbie rozmowy. Z drugiej strony nie można jednak zignorować tej potencjalnie śmiertelnej choroby. Nie jest łatwo znaleźć złoty środek, ale stałe wsparcie i sprawdzanie gotowości do leczenia pomoże „popychać” chorego w kierunku zdrowienia.

 

Opracowanie APB

Copyright © aboco.pl 2017 Wykonanie: AVANO