a
ANOREXIA ANOREKSJA
b
BULIMIA BULIMIA
o
OBESITY OTYŁOŚĆ
c
COMPULSION KOMPULSJE
o
OBSESSION OBSESJE
Pokaż wszystkie
Co to jest bulimia?

Bulimia to zaburzenie, w którym osoba z problemem dąży do schudnięcia poprzez ćwiczenia, głodówki, wymioty, zażywanie środków przeczyszczających. Na zmianę z działaniami odchudzającymi występują napady objadania się, po których osoba z zaburzeniem znowu stara się usunąć kalorie z organizmu i dalej działa mechanizm błędnego koła...

Czy wymioty u osoby z bulimią pozwalają jej na zachowanie szczupłej albo bardzo szczupłej sylwetki?

Nie: Około 65,3% pacjentów z bulimią ma indeks masy ciała (BMI) mieszczący się w granicach pomiędzy 18,5-29 kg/m2. Jedynie niewielka grupa osób – 3,5% – ma BMI niższy niż 18,5 kg/m2 (czyli ma niedowagę).

Czy stosowanie środków przeczyszczających u osoby z bulimią powoduje zachowanie szczupłej albo bardzo szczupłej sylwetki?

Środki przeczyszczające działają przede wszystkim na jelito grube, a wchłanianie jedzenia odbywa się w jelicie cienkim. Oznacza to, że środki przeczyszczające nie zmniejszają wchłaniania kalorii z pokarmów, a jedynie zmniejszają ilość wody w organizmie, przez co waga jest pozornie niższa. Przy dłuższym stosowaniu tych preparatów zmienia się (maleje) metabolizm, co prowadzi do łatwiejszego przyrostu masy ciała!

Jak wygląda napad objadania się w bulimii?

W trakcie napadu objadania się ilość spożytego jedzenia jest zdecydowanie większa niż to, co większość ludzi zjadłaby w podobnym czasie i w podobnych okolicznościach.
Charakterystyczna jest utrata kontroli nad jedzeniem, nie można zaprzestać jedzenia albo zapanować nad tym, ile się zjada.
Produkty żywnościowe zjadane są bardzo szybko, osoba „napycha się”. Czasem zjadane są nawet produkty niejadalne – np. sucha, niegotowana kasza, ryż, mąka.
Ponieważ żołądek objadających się nadmiernie osób szybko się rozciąga, zdarza się, że niektóre osoby zjadają podczas jednego napadu żarłoczności kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt tysięcy kilokalorii (średnia dobowa dawka to około dwóch tysięcy kilokalorii).

A co to są działania kompensacyjne?

To czynności, które osoba chora wykonuje po napadzie objadania. Są to głodówki, wymioty lub/i przeczyszczania się, stosowanie niektórych leków lub intensywne, wyczerpujące ćwiczenia.

Czy objawy zmieniają się w miarę upływu czasu?

Początek choroby często wiąże się z nieprawidłowym sposobem zmniejszania napięcia. W sytuacji stresu część osób zaczyna się objadać, aby zmniejszyć napięcie emocjonalne, psychiczne czy odreagować poczucie odrzucenia czy samotności, „pocieszyć się”. Większe ryzyko zachorowania na bulimię mają osoby impulsywne.

Objadania się szybko zaczynają mieć charakter napadowy. Osoba chorująca przestaje mieć kontrolę nad swoim jedzeniem i ma z tego powodu poczucie winy i wstydu. Zaczyna też tyć i nie akceptuje tego. Zaczyna więc stosować metody (działania) kompensacyjne.

Czy da się zauważyć, że ktoś choruje na bulimię?

Tak, baczny obserwator zorientuje się, że ma do czynienia z osobą z bulimią. Z lodówki czy spiżarni znikają duże ilości jedzenia, po wspólnych posiłkach często osoba chorująca zamyka się w toalecie i czasem można usłyszeć, jak wymiotuje, pojawia się obrzęk ślinianek przyusznych – twarz wygląda na opuchniętą, jak pyszczek chomika. W trakcie wizyty u stomatologa lekarz bardzo łatwo zauważy, że zęby szybciej się psują, jest próchnica, a w buzi są wrzody i nadżerki. Jest to efekt działania w trakcie wymiotów pochodzącego z żołądka kwasu solnego, który niszczy szkliwo zębów i śluzówki.

Jak leczy się bulimię?

Im wcześniej – tym większa jest szansa na odzyskanie zdrowia. Podstawową metodą leczenia bulimii jest psychoterapia. Najczęściej jest to terapia poznawczo- behawioralna (CBT), ale także psychodynamiczna, interpersonalna.
U wszystkich osób młodych, nadal zamieszkujących z rodziną, powinno się również prowadzić terapię rodzinną.
Bardzo ważne jest edukowanie osób chorych w zakresie poprawnego, zdrowego żywienia. Konieczne jest przyjmowanie częstych, niewielkich porcji pokarmu, aby nie dopuścić do napadu głodu i objadania się.
U osób, u których psychoterapia nie jest skuteczna, a także u tych, które mają częste napady objadania się i dodatkowo rozpoznaną depresję, stosuje się leki przeciwdepresyjne –najczęściej fluoksetynę.

Gdzie leczy się bulimię?

Najczęściej prowadzi się leczenie ambulatoryjnie. Pobyt w szpitalu ogólnym lub psychiatrycznym potrzebny jest rzadko.

Kiedy szpital jest potrzebny?

Do szpitala powinny być skierowane te osoby, które często mają napady objadania się, wymiotują (codziennie lub kilka razy dziennie), u których pojawiają się powikłania zdrowotne związane z wymiotami (zaburzenia stężeń elektrolitów, które mogą zagrażać życiu), lub mają nasiloną depresję i myśli samobójcze. Powodem do pobytu w szpitalu może być także brak efektu leczenia ambulatoryjnego.

 

Zastanawiasz się nad swoim stosunkiem do odżywiania? Wypełnij dłuższą lub krótszą ankietę.

 

A może chcesz obejrzeć komiks o bulimii? Kliknij poniżej.

 

Sprawdź swoje BMI


Zobacz inne ankiety

NIEPOKOJĄCE OBJAWY


 

Osoba z zaburzeniami odżywiania z kręgu bulimii

 

Skarży się na stały ból gardła

 

Ma szybko narastającą próchnicę

 

Ma obrzęknięte gruczoły przyuszne – „twarz chomika”

 

Ma popękane naczynka w oczach

 

Wychodzi po jedzeniu do łazienki

 

Je w swoim pokoju albo ukrywa się z jedzeniem

 

W trakcie jedzenia wspólnych posiłków je tak, jakby stracił/a kontrolę nad jedzeniem

 

Giną nieproporcjonalnie duże ilości jedzenia z lodówki

 

Ukrywa jedzenie, które potem jest zjadane w trakcie napadu objadania się

 

W domu trzyma tabletki na przeczyszczenie, odwodnienie lub różne tabletki odchudzające

 

 

Jeżeli coś Cię niepokoi, nie wahaj się szukać pomocy

 

 

Copyright © aboco.pl 2017 Wykonanie: AVANO